توپچیها با به توپ بستن ویلا، رؤیاهایشان را بارور کردند؛ داغی نیمکت چلسی، مارسکا را سوزاند!
یار مگ | در هفتهای که آرسنال خیالش بابت تثبیت صدرنشینی راحتتر شد، چلسی روزهایی پرآشوب را سپری کرد و در خروجی را به انزو مارسکا، سرمربی ایتالیایی نشان داد.
از نظر جذابیت بازیها، هفته دلچسبی نبود و سه تساوی بدون گل در یک شب، مُهری روی این موضوع است اما اتفاقات هفته، میتواند روی سرنوشت کل فصل مؤثر باشد.
برنلی 1-3 نیوکاسل؛ زاغها برای مربیشان جنگیدند
یوان ویسا در نخستین بازیاش بهعنوان بازیکن ثابت در لیگ برتر برای نیوکاسل گلزنی کرد؛ در حالی که سرمربی، ادی هاو، سال ۲۰۲۵ را با یک پیروزی بسیار ارزشمند به پایان رساند و برخی از منتقدانش را ساکت کرد.
این برد چندان تماشایی نبود، اما مگپایز کار را تمام کردند و تیم هاو از نیمه پایینی جدول فاصله گرفت.
هاو در آستانه این بازی با انتقادات تند در شبکههای اجتماعی روبهرو شده بود، اما بازیکنانش با یک نمایش قابل قبول در حمایت از او واکنش مناسبی نشان دادند.
چلسی 2-2 بورنموث؛ سوختن مارسکا در نیمکت داغ و شعلهور چلسی
چلسی بار دیگر از پرتابهای اوتهای بلند ضربه خورد و آنتوان سمنیو نقش پررنگی در نمایشی داشت که ممکن است آخرین بازی او برای بورنموث باشد.
گیلاسها در استمفوردبریج و با گل دیوید بروکس، پس از یک پرتاب بلند سمنیو که باعث هرجومرج در محوطه جریمه آبیها شد، پیش افتادند؛ هرچند برتری میهمانان خیلی طول نکشید.
اکنون چلسی سه بازی است که در لیگ برتر طعم پیروزی را نچشیده، در حالی که انتظار طولانی بورنموث برای کسب برد خارج از خانه در سطح اول فوتبال انگلیس همچنان ادامه دارد. پس از این بازی، صبر مالکان چلسی طاق شد و مربی ایتالیایی خود «مارسکا» را از کار برکنار کردند. مصاحبه عجیبوغریب مارسکا بعد از دیدار دو هفته پیش مقابل اورتون مشخص کرده بود مارسکا دیر یا زود از استمفوردبریج بدرقه خواهد شد.
از همان لحظهای که او ناگهان در ۱۳ دسامبر، پس از پیروزی ۲-۰ مقابل اورتون، فاش کرد بدترین ۴۸ ساعت دوران حضورش در چلسی را پشت سر گذاشته است، این کاملاً روشن کرد اوضاع در استمفوردبریج خوب پیش نمیرود.
از زمانی که کنسرسیوم تاد بولی-کلیرلیک Clearlake در اواخر می ۲۰۲۲ باشگاه را خرید، آنها شش سرمربی داشتهاند. مالکان توماس توخل را در اختیار گرفتند، اما او ظرف چهار ماه کنار گذاشته شد. گراهام پاتر هفت ماه دوام آورد، برونو سالتور فقط یک بازی و بهطور موقت هدایت تیم را بر عهده داشت، فرانک لمپاردِ موقتا برای ۱۱ مسابقه منصوب شد و مائوریسیو پوچتینو یک فصل روی نیمکت نشست. مارسکا بیش از همه دوام آورد؛ او بیش از یک سال و نیم و در ۹۲ بازی هدایت تیم را به عهده داشت. او دو جام نخست دوران پسا رومان آبراموویچ، لیگ کنفرانس اروپا و جام جهانی باشگاههای فیفا در سال ۲۰۲۵ را فتح کرد و همچنین بعد از دو سال غیبت، چلسی را دوباره به لیگ قهرمانان اروپا بازگرداند. و حالا چلسی باید سراغ فرد دیگری برود.
بدیهی است این وضعیت به هیچ وجهی ایدهآل نیست. جانشین مارسکا، هر که باشد، ناگزیر ایدههای متفاوتی خواهد داشت و زمان اندکی برای پیادهسازی آنها در اختیارش خواهد بود. برنامه بازیهای باشگاه تا ۱۰ فوریه بهگونهای است که حداقل دو مسابقه در هفته تضمین شده و این مسئله زمان مربی جدید برای کار در زمین تمرین را محدود میکند. با این حال، برنامه این است که مربیای استخدام شود که با سیستم فعلی همخوانی داشته باشد. سبک بازی تغییر نخواهد کرد و ساختار مدیریتی بالادست او نیز ثابت میماند.
نمیتوان گفت که هواداران باشگاه هیچگاه واقعاً بهطور گسترده با مارسکا ارتباط عاطفی برقرار کردند. آخرین نمونه این موضوع در روزهای پایانی دیده شد. تنها دو هفته پس از آنکه هواداران در پیروزی در مرحله یکچهارم نهایی جام اتحادیه مقابل کاردیف سیتی نام او را فریاد میزدند، همان هواداران هنگام تعویض کول پالمر در جریان تساوی ۲-۲ مقابل بورنموث، که در نهایت آخرین بازیاش بود، او را هو کرده و شعار «تو نمیدونی داری چی کار میکنی» سر دادند.
نکبت داغ مربیگری چلسی خیلیها را پیش از او سوزانده بود!
ناتینگهام فارست 0-2 اورتون؛ جادوی دایچ، اثرش را از دست داده؟
جیمز گارنر بازگشت تا به کابوس تیم سابقش، ناتینگهام فارست، تبدیل شود و در بازگشت اورتون به مسیر برد، ستاره میدان باشد.
هافبکی که یک فصل و نیم بهصورت قرضی در سیتیگراند بازی کرد و به صعود فارست به لیگ برتر کمک کرده بود، اما این بار جایی برای احساسات نبود و با زدن یک گل و دادن پاس گلِ تیرنو بَری در نیمه دوم، نمایشی درخشان ارائه داد.
شاگردان دیوید مویس با این نتیجه، بعد از سه بازی بدون برد، به یک پیروزی حیاتی دست یافتند و طی سه هفته و نیم، برای دومین بار فارست را شکست دادند. این برد همچنین حسرت و فشار را روی شانههای سرمربی سابقشان، شان دایچ، سنگینتر کرد؛ مربیای که تیمش همچنان نمیتواند از منطقه خطر سقوط فاصله بگیرد. ظاهراً جادوی دایچ سِحر خود را از دست داده است.
پس از دو شکست متوالی و قرار گرفتن در شرایطی شکننده در جدول لیگ برتر، آخرین بازی سال ۲۰۲۵ برای دایچ و تیمش دیداری بسیار سرنوشتساز بود، ولی باز هم با شکست همراه شد!
وستهم 2-2 برایتون؛ مرغهای دریایی بازهم از ضربۀ چکش در امان ماندند
وستهم فرصت طلایی را برای کم کردن فاصله با ناتینگهام فارستِ در مکان هفدهم جدول از دست داد؛ چکشها دو بار از حریف پیش افتادند و هر دو بار برتری خود را از دست دادند.
نونو اسپیریتو سانتو، سرمربی وستهم، در حالی پای به این بازی گذاشت که هشت مسابقه پیاپی را بدون برد پشت سر گذاشته بود. امیدهای او را رکورد فوقالعاده برایتون کمرنگتر هم کرد؛ تیمی که هرگز در ورزشگاه لندن شکست نخورده است.
این روند شکستناپذیری «مرغان دریایی» در شرق لندن حالا به ۹ بازی متوالی رسیده است. این نخستین امتیازی بود که ولوز از ۵ اکتبر به دست میآورد؛ زمانی که در خانه برابر برایتون ۱-۱ مساوی کرده بودند.
منچستریونایتد 1-1 وولورهمپتون؛ آموریم چه غلطی میکند؟
امید بسیار کمی به بقای آنها در لیگ وجود دارد، اما این بازی نشان داد این بازیکنان همچنان زندهاند و میتوانند نتیجه بگیرند. و واضح است برای راب ادواردز میجنگند.
اما باز هم سؤالهای زیادی برای آموریم وجود دارد و هنوز غیرقابل باور است در پست خود به کار مشغول است.
با وضعیتی که ولوز دارد، هر تیمی به آنها نگاه میکند، با خودش میگوید این بازی باید و حتماً با برد همراه باشد، اما یونایتد موفق نشد در برابر گرگهای کمجان به پیروزی و ۳ امتیاز دست پیدا کند؛ آن هم در بازی خانگی.
همه چیز از جایی شروع شد که آموریم به شکلی غیرقابلدرک، خط دفاع چهارنفرهای را که در برد مقابل نیوکاسل جواب داده بود کنار گذاشت و دوباره به دفاع سهنفره بازگشت؛ و متعاقب آن یونایتد حقیقتاً افتضاح ظاهر شد.
در نهایت مجبور شد سیستم را عوض کند، اما دیگر خیلی دیر شده بود. او چند بازیکن را در اختیار نداشت، اما یونایتد با همین نفرات هم باید بازی را میبرد. شرایط یونایتد با مربی که نمیداند مشغول چه کاری است و براستی چه غلطی میکند، حقیقتاً غیرقابلدرک است.
آرسنال 4-1 استون ویلا؛ توپچیها، ویلا و امری را به توپ بستند
آرسنال با گلهای گابریل، مارتین زوبیمندی، لئاندرو تروسار و گابریل ژسوس، برد بزرگی مقابل استون ویلا بهدست آورد و در جدال مدعیان قهرمانی در امارات، قدرتنمایی تماشایی کرد و پرونده ویلا را بست.
قبل از بازی صحبتهای زیادی از شانس قهرمانی ویلا و مشکل گلزنی آرسنال شده بود، اما توپچیها با یک نمایش مقتدرانه در نیمه دوم، شایعات بیاساس را به خاک سپردند و عملاً ویلای امری را از هم پاشیدند.
این پایان تلخ یک سری پیروزیهای رؤیایی برای ویلا بود. کم پیش میآید روند بردی که با رکورد قدیمی باشگاه برابری کرد، اینقدر تحقیرآمیز تمام شود. باخت ویلا ممکن بود، اما نه به این شکل.
این فقط چهارمین بار در تاریخ لیگ برتر است که یک تیم با حداقل هشت برد پیاپی، ناگهان با شکستی سهگله یا بیشتر متوقف میشود. آخرینبار لیورپول بود که بعد از ۱۸ برد متوالی، در فوریه ۲۰۲۰ با نتیجه ۳-۰ به واتفورد باخت. این شب دردناکی برای استون ویلا بود. این همان چیزی است که به آن میگویند «تلخی حقیقت»!
ویلا تا این جای فصل فوقالعاده بود، اگرچه آنها در تمام آن ۱۱ برد پیاپی همیشه چندان قانعکننده هم نبودند، ولی در مقابل آرسنال، بنزینشان ته کشید. تیم اونای امری هنوز میتواند فصل درخشانی داشته باشد، اما احتمالاً قهرمانی خیلی بیش از رؤیاهای بلندبالای آنها بود. فقط باید این شکست حقارتبار را فراموش کنند و جلو بروند.
در حالیکه همهچیز برای ویلا و طرفدارانش فرو ریخت، جو جشنی در امارات برپا شد. بعد از نیمه اول ناامیدکنندهای که ۰-۰ به پایان رسید، هواداران آرسنال حالا واقعاً به قهرمانی باور پیدا کردهاند. این برد «بیانیه»ای بود؛ شبی بود که احساس میشد رقابت قهرمانی به شکل محسوسی به سمت آرسنال چرخید و خود هواداران هم این را فهمیدهاند.
جشن سال نو در شمال لندن رسماً شروع شده بود. این پیروزی پیام روشنی برای منچسترسیتی بود. توپچیها توپ را به داخل زمین سیتیزنها انداختند؛ حالا نوبت شماست!
در نیمه دوم، آرسنال عملاً ویلا را از کورس قهرمانی بیرون انداخت. توپچیها حالا شش امتیاز از ویلا جلو افتادهاند و مهمتر از آن، پنج امتیاز از سیتی و رقیب اصلیشان بیشتر امتیاز دارند. تیم میکل آرتتا بهخاطر نتایج و نمایشهای اخیر زیر سؤال رفته بود، اما پس از مدتها بالاخره جواب محکمی را که از آن صحبت میکردیم به منتقدان داد!
چیزی امسال در آرسنال فرق کرده است و این برد، یک «اظهار قدرت» واقعی بود. توپچیها ادعای قهرمانی استون ویلا را به خاک سپردند و اونای امری و تکتک بازیکنان ویلا را به جوخه اعدام سپردند.
بازی، کلاسیک «دو نیمه متفاوت» بود. احتمالاً آرتتا بین دو نیمه حسابی از خجالت بازیکنانش درآمد و تیمش در نیمه دوم تبدیل به یک هیولا شد. این سه امتیاز، بسیار مهمی در نبرد قهرمانی مقابل یکی از رقبا بود که آرسنال با تعقیب بیامان ویلا و سیتی، جایی نداشت تا آن را از دست بدهد. و در بزرگترین بازی فصل تا اینجا، آرسنال از نظر روحی گام بزرگی به سمت قهرمانی برداشت و به میکل آرتتا و تلاشهای مستمر او، حقانیت بخشید.
آرسنال مدتهاست برای رسیدن دوباره به قهرمانی لیگ برتر صبر کرده است و دیگر حاضر نبود بگذارد یک قصه افسانهای دیگر، رؤیاهای خودشان را خراب کند. ویلا با یک سری نتایج خیرهکننده به شمال لندن آمده بود؛ موجی از بردها که یادآور معجزه قهرمانی لسترسیتی ده سال پیش بود. اما ویلا امارات را با رؤیاهای درهمشکسته ترک کرد؛ برد ۱۱ بازیهشان به شکلی بیرحمانه با باخت سنگین مقابل آرسنال به پایان رسید و در نیمه دوم بهدست توپچیها خرد و خمیر شدند.
پیروزی قاطع ۴-۱ آرسنال آنها را پنج امتیاز بالاتر از بقیه در صدر جدول قرار داد، در شبی که در آن اولی واتکینز یک موقعیت طلایی در نیمه اول را از دست داد. در حضور پاتریک ویرا و مارتین کیون، دو عضو تیم «شکستناپذیرها»ی فصل ۰۴-۲۰۰۳، آرسنال از نظر ذهنی و روانی یک گام بزرگ به سمت قهرمانی برداشت.
این برد، نوعی اثبات برای آرتتا بود؛ خیلیها منتظر بودند تیمش با اولین فشار جدی فرو بپاشد، اما آنها حتی بدون دکلان رایس از پس این آزمون هم برآمدند.
در عوض، این نتیجه برای اونای امری، سرمربی فعلی ویلا و سرمربی سابق آرسنال، بهشدت سنگین بود. او که در لندن بعد از تنها ۱۸ ماه برکنار شد، امیدوار بود با یک برد بزرگ مقابل تیم سابقش انتقام بگیرد، اما رؤیایش نقش بر آب شد.
برای امیلیانو مارتینز، دروازهبان ویلا و یکی دیگر از چهرههای سابق آرسنال هم شبی پر از مشکل بود. مارتینز با اتلاف وقت و حرکات تحریکآمیز، مثل همیشه خود را در نقش ضدقهرمان جا زد، اما فقط پایههای سقوط خودش و تیمش را گذاشت.
ویلا در نیمه اول بهتر بود، اما یک اشتباه بزرگ مارتینس روی کرنر آرسنال اجازه داد گابریل اوایل نیمه دوم گل اول را بزند و بعد از آن، ویلا هرگز به بازی برنگشت. چهار دقیقه بعد، مارتین زوبیمنـدی گل دوم را زد و عملاً کار تمام شد. تروسار با یک گل زیبا، سومین گل را به ثمر رساند و تعویض طلایی آرتتا، گابریل ژسوس، گل چهارم را زد تا فشار را روی منچسترسیتی زیاد کند؛ سیتی باید در بازی خارج از خانه مقابل ساندرلند در روز سال نو برنده شود تا فاصله را حفظ کند.
خیلیها منتظرند آرسنال «کم بیاورد»، خیلیها منتظرند آنها «بشکنند»، اما آنها سرسختانه از این حرفها و سناریوهای کلیشهای فرار میکنند.
آرسنال پیش از بازی ضربه بدی خورد؛ دکلان رایس، بهترین بازیکن این فصل تیم و هافبکی که حالا در سطح جهانی فوتبال میکند، بهخاطر مصدومیت زانو (مقابل برایتون) غایب بود.
اما اگر چیزی باشد که این آرسنال جدید ثابت کرده، این است که حالا یک ترکیب و نیمکتی دارد که میتواند غیبت بهترین بازیکنانش را هم جبران کند. گابریل که از ۸ نوامبر در ترکیب اصلی نبود، دوباره فیکس بازی کرد. آرسنال جای خالیاش را حس میکرد، اما بازیکنانی بودند که قبلاً پا جلو گذاشته بودند. پس حتی بدون رایس، آرسنال هنوز هم میتوانست با هافبکی متشکل از زوبیمنـدی، مارتین اودگارد و میکل مرینو وارد زمین شود. این تیم دیگر مثل گذشته به یک بازیکن خاص وابسته نیست.
مارتینز در همان ثانیههای ابتدایی بازی، طبق معمول با خون لاتین خود سطح تنش را بالا برد؛ به نحوه پرتاب توپ توسط توپجمعکن آرسنال اعتراض کرد و با حرکات دست از داور خواست با او برخورد کند. او با سوت و هو کردن شدید هواداران روبهرو شد، ولی از نقش «منفی» خود لذت میبرد. در هر ضربه توپ تا آخرین لحظه وقت تلف میکرد و اعصاب سکونشینان امارات را به هم ریخت.
البته آرسنال دلهرههای دیگری هم داشت؛ ویلا شروع به خلق موقعیت میکرد. آمادو اونانا با یک فرار عالی از زمین خودی وارد محوطه آرسنال شد، اما لحظه آخر لیز خورد و موقعیت از دست رفت. ویلا باید در دقیقه ۱۳ به گل میرسید. ویکتور یاکرش خیلی ساده توپ را در نبردی تنبهتن به ازری کنسا سپرد؛ کنسا جلو آمد و پاس عمقی فوقالعادهای برای واتکینز فرستاد. واتکینز توپ را روی پای راستش تنظیم کرد، اما ضربهاش بسیار بد زده شد و آرام و کمجان از کنار دروازه به بیرون رفت.
آرسنال میدانست خوششانس بوده است. بارها ویلا از قلب خط میانی توپچیها عبور کرد و به فضاهای خالی بزرگی در میانه میدان رسید. انگار لنگر و توازن تیم در غیبت رایس گم شده باشد. کمکم آرسنال بازی را کنترل کرد. تروسار که خطرناکترین مهره هجومیشان بود، از سمت راست ویلا جیدون سانچو را دریبل کرد، به داخل زد و سانتری تماشایی برای یوکرس فرستاد. مهاجم سوئدی شیرجه زد و به توپ رسید، اما ضربه سرش با اختلافی کم به بیرون رفت.
دو دقیقه بعد از شروع نیمه دوم، آرسنال بالاخره قفل بازی را شکست. بوکایو ساکا کرنری از سمت راست فرستاد؛ گابریل و مارتینس در نبردی هوایی درگیر شدند. مارتینس حواسش بیشتر به کشتی گرفتن با مدافع آرسنال بود تا توپ، از اینرو در مهار توپ اشتباه بزرگی کرد. توپ به گابریل برخورد کرد، از پایش سُر خورد و از خط رد شد. ویلا مدعی خطا بود، اما واقعیت این بود که دروازهبانشان در این صحنه ضعیف عمل کرد.
چهار دقیقه بعد، گل دوم رسید. اگر گل اول شلختهوار بود، این یکی کاملاً کلاسبالا و دقیق زده شد. اودگارد در میانه زمین ویلا توپ را گرفت، رو به دروازه حریف پیش رفت و پاس عمقی کاملاً مناسبی را در مسیر دویدن زوبیمنـدی فرستاد. زوبیمندی زودتر از مارتینز به توپ رسید و با یک ضربه دقیق، توپ را از کنار پای درازشده دروازهبان گذراند و به کنج دروازه فرستاد.
بیست دقیقه به پایان مانده بود که آرسنال تیر خلاص را زد. اودگارد از سمت چپ سانتری به محوطه فرستاد؛ دفاع ویلا خوب توپ را دفع نکرد و توپ روی خط محوطه جریمه جلوی تروسار افتاد. تروسار بدون مکث ضربهای سرضرب زد و توپ از کنار مارتینز میخکوبشده عبور داد.
آرسنال بازی را به یک برد سنگین تبدیل کرد، وقتی گابریل ژسوس فقط چند ثانیه بعد از ورود به زمین گل چهارم را زد. هرچند واتکینز در دقایق پایانی یکی از گلها را جبران کرد، اما این گل هیچ دلگرمیای برای ویلایی که جاهطلبیهای قهرمانیاش زیر سؤال رفته بود و در واقع دود شده و به هوا رفته بود، به همراه نداشت.
توپچیها بدون لغزش و با بردی که سنگینی و عظمت آن حس میشد، بهسوی قهرمانی لیگ برتر گامی بزرگ برداشتند.
کریستال پالاس 1-1 فولام؛ ترمز پالاس در دربی لندن کشیده شد
کریستال پالاس بعد از سال بهیادماندنی ۲۰۲۵، سال را بد به پایان رساند و شروع سال ۲۰۲۶ را هم با تساوی سخت ۱-۱ مقابل فولامِ روی فرم پشت سر گذاشت.
در شروعی کُند برای دو تیم، ژانفیلیپ ماتتا با یک ضربه سر از فاصله نزدیک، بعد از کار خوب ناتانیل کلاین، آتشبازی را روشن کرد. پالاس میتوانست برتریاش را بیشتر کند، اما «کاتیجرز» واکنش نشان دادند و بعد از اینکه رائول خیمنز تیر دروازه را به لرزه درآورد، تام کرنی با یک شوت کاتدار گل تساوی را در جنوب لندن به ثمر رساند.
لیورپول 0-0 لیدزیونایتد؛ نامزد فرصتسوزی فصل!
خط دفاع پنجنفرۀ لیدز با سوت پایان بازی همدیگر را در آغوش گرفتند و ثبت کلینشیت مقابل لیورپول را جشن گرفتند. این اولین کلینشیت خارج از خانه لیدز است. نمایش لیدز عالی بود، اما تردیدی نیست برای قرمزها این به معنای دو امتیازِ از دسترفتۀ خانگی بود. در روزی که سه نتیجۀ صفر-صفر رقم خورد، هوگو اکیتیکه موقعیت استثنایی را از دست داد. اشتباه عجیب هوگو اکیتیکه یکی از جدیترین نامزدهای «موقعیت از دسترفتۀ فصل» خواهد بود؛ توضیح آن غیرممکن است، باید ببینی تا باور کنی! همین صحنه خلاصهای از یک نمایش بیروح دیگر از لیورپول بود.
جز آن موقعیت باورنکردنی اکیتیکه مقابل دروازۀ خالی از فاصله نزدیک، این دیداری بود که تقریباً هیچ نکتۀ خاصی برای صحبت نداشت.
در اولین روز سال ۲۰۲۵، جدول لیگ برتر نشان میداد لیورپول با شش امتیاز اختلاف نسبت به آرسنال در صدر قرار دارد. آنها در میانه یک فصل طلایی بودند. تا آن زمان ۴۵ گل زده بودند و آرنه اسلات، سرمربی جدید تیم، درد و رنج هواداران لیورپول بهخاطر جدایی یورگن کلوپ را کاهش میداد.
در اولین روز سال ۲۰۲۶، لیورپول به یک تساوی کسلکننده و بهشدت خستهکننده مقابل لیدز یونایتد رضایت داد؛ نتیجهای که باعث شد آنها ۱۲ امتیاز از آرسنال عقب بیفتند و در معرض از دست دادن جایگاه خود در جمع چهار تیم بالای جدول قرار بگیرند. آنها دیگر تیمی سرگرمکننده هم به حساب نمیآیند. این فصل فقط ۳۰ گل زدهاند و محمد صلاح، که مدتها نماد و ستارۀ اصلیشان بود، دیگر چندان مورد اعتماد نیست و جایش را در ترکیب از دست داده است.
این مسابقه خلاصهای بود از رخوت خزندهای که از زمان قهرمانی و سپس مرگ نابهنگام ژوتا آنها را گرفتار کرده است. یکی از خریدهای شاخصشان، الکساندر ایساک، بهدلیل مصدومیت طولانیمدت غایب است. خرید مهم دیگرشان، فلوریان ویرتس، مقابل لیدز تقریباً نامرئی بود و در میانه نیمۀ دوم تعویض شد.
برنتفورد 0-0 تاتنهام هاتسپر؛ نمایش تیم فرانک خوشایند نیست
توماس فرانک در نخستین بازگشتش به برنتفورد با استقبال فوقالعادهای روبهرو شد، اما هنوز نتوانسته دل هواداران تاتنهام را بهدست بیاورد. سرمربی اسپرز هفت سال فوقالعاده در برنتفورد داشت و آنها را به لیگ برتر در ورزشگاه زیبای جیتک کامیونیتی استادیوم رساند.
طبیعی بود فرانک پیش از شروع بازی رفتاری فروتنانه داشته باشد؛ او پیش از سوت آغاز، آرام به زمین آمد تا بابت تمام کارهایی که برای «زنبورها» انجام داده بود، از هواداران میزبان تشویق گرم دریافت کند.
اما حالا بعد از هفت ماه حضور روی نیمکت اسپرز، او هنوز نتوانسته قلب و ذهن هواداران تاتنهام را تسخیر کند؛ تا جایی که در دقایق پایانی یک بازی بسیار ضعیف، هواداران حاضر در سکوهای میهمان شعار میدادند: «تاتنهام کسلکننده، تاتنهام کسلکننده».
این موضوع آنقدر جدی شده، چون به نظر میرسد فرانک اصلاً با باشگاهی مثل تاتنهام که همیشه بر اساس سبک، نمایش جذاب و درام تعریف شده، همخوانی ندارد. او در برنتفورد بیشتر روی ضربات ایستگاهی، لحظات خاص و بازی بر اساس درصدها و آمار تکیه داشت؛ چیزی که برای هواداران پرشور تاتنهام کافی نیست.
این بازی در تمام دقایقش کُند، خستهکننده و کمهیجان بود. برای کسانی که «ژانویۀ بدون الکل» را شروع کرده بودند، تماشای چنین مسابقهای واقعاً میتوانست ارادهشان را به چالش بکشد! بازی کاملاً خاموش و بدون جذابیت بود.
در واقع، نیمه اول آنقدر بیروح و خستهکننده بود که هواداران مسافر تاتنهام روی سکوها شروع کردند به خواندن سرود برای تمام بازیکنان سابق: آنها از دله علی، موسی دمبله، دنی رز، لدلی کینگ، اریک دایر و حتی آرون لنون میخواندند. این نشان میداد این بازی تا چه حد از نظر کیفیت، خلاقیت و مهارت تهی بود.
ساندرلند 0-0 منچسترسیتی؛ حالا در رقابت قهرمانی، آرسنال دست بالا را دارد
این بهترین صفر-صفر روز بود؛ ساندرلندِ مبارز در خانه مقابل سیتی که در تعقیب آرسنال است، اما وقتی پپ گواردیولا بازگشت رودری به میدان را در ذهنش تصور میکرد، قطعاً فکر شبی مثل این نبود.
بعد از دو ماه دوری از میادین و ناموفق بودن تلاش قبلی برای بازگشت، ستارۀ خط میانی سیتی در یک شب بسیار سرد در استادیوم لایت، در حالی به زمین فرستاده شد که مدعیان قهرمانی لیگ برتر بهزور مقابل شگفتیسازهای این فصل خودشان را سر پا نگه داشته بودند.
گواردیولای باتجربه خوب میداند کورس قهرمانی چه اندازه فرسایشی و طاقتفرساست. در چنین شرایطی، سیتی باید قدر همین تساوی بدون گل و امتیازی را که بهسختی گرفت، بداند؛ نتیجهای که آنها را در نیمۀ راه فصل، چهار امتیاز پشت سر آرسنالِ صدرنشین نگه میدارد. هفتهای که با یک تو دهنی به ویلای امری برای مردان آرتتا پیش رفت. سیتیزنها بهسرعت بازمیگردند تا خودشان را برای میزبانی از چلسیِ بدون سرمربی در روز یکشنبه آماده کنند؛ آنها امیدوارند این شب پر از برخورد و مصدومیت در شمالشرق، رؤیای قهرمانیشان را نقش بر آب نکرده باشد.
معروف است گواردیولا ترجیح میدهد در زمستان مقابل تیمهای تازهصعودکرده بازی کند؛ زمانی که شتاب و انرژی صعود، جایش را به واقعیت تلخ جنگیدن برای تکتک امتیازها در لیگی بیرحم داده است؛ لیگی که فاصلهاش با دستۀ پایینتر هر سال بیشتر میشود. ولی گرانیت ژاکا و همتیمیهایش دقیقاً برخلاف سناریویی که روی کاغذ بود عمل کردند؛ نتیجهاش این شد که «گربههای سیاه» در پایان بازی نوزدهم، فقط دو امتیاز با ردۀ پنجم فاصله دارند و در تمام ۹ بازی خانگیشان هنوز شکستناپذیر ماندهاند.
شاگردان رژی لوبری در یک بازی پر از زد و خورد و روی چمنی نامناسب نشان دادند چرا در خانه اینقدر قدرتمند هستند؛ آنها در نیمه اول سیتی را فقط به یک شوتِ داخل چهارچوب محدود کردند، هرچند همان شوت را ارلینگ هالند نروژی باید خیلی بهتر وارد میکرد. در عین حال، آنها مدام کار را برای خط دفاعی آبیها سخت کردند.
گواردیولا در هفتههای اخیر تغییر چندانی در ترکیبش نداده بود، اما سه تعویض او پیش از رسیدن بازی به دقیقۀ ۶۰ کمی جان تازهای به تیم داد و یوشکو گواردیول با یک ضربه سر از فاصله نزدیک تا آستانۀ گلزنی پیش رفت، اما توپش به بیرون تیرک برخورد کرد. بین این دو موقعیت، دوکو فکر میکرد با آن دریبلهایش در محوطۀ جریمه راه را برای گل اول باز کرده، اما شوتی که راهی دروازه بود محکم به سر نوردی موکیله خورد و خطر دفع شد.
با نزدیک شدن بازی به لحظات پایانی، جانلوییجی دوناروما، دروازهبان ایتالیایی، با عجله به دنبال از سر گرفتن بازی بود تا سیتی در فشار دقایق آخر راهی برای گشودن قفل دروازه پیدا کند. اما این اتفاق نیفتاد؛ رکورد خانگی ساندرلند حفظ شد و سیتی در راه بازگشت به منچستر با حسی دوگانه، رضایت و حسرت، راهی خانه شد.
اگر قرار بود روند هشت برد پیاپی سیتی در تمام رقابتها جایی متوقف شود، حداقل با شکست همراه نشد؛ ولی نوع جنگیدن و بهبود عملکردشان قطعاً پپ گواردیولا را تا حدی راضی خواهد کرد. با این حال، حالا این آرسنال است که در کورس قهرمانی دست بالا را دارد و در حالی که بازگشت رودری نعمتی بزرگ و حیاتی برای سیتی است، آنها فقط باید امیدوار باشند مصدومیتهایی که در این بازی دادند، در آستانۀ دو مسابقۀ فشرده بعدی برایشان گران تمام نشود؛ وگرنه توپچیها از چشمانداز آنها دور خواهند شد!
