جوانان لوس که با کوچکترین ناراحتی غر میزنند؛ منچستریونایتد به یک انقلاب فرهنگی در آکادمی خود نیاز دارد
یار مگ | اگر کوبی مینو از قبل، از حرکت نمایشی دوشنبه شب برادر ناتنیاش در اولدترافورد خبر نداشت، پس از پایان بازی و با توجه به بازتاب گستردهای که پیدا کرد، بیتردید کاملاً در جریان آن قرار گرفته است.
با این حال، ۲۴ ساعت پس از تساوی پرهیاهوی ۴-۴ منچستریونایتد و بورنموث، تصویری تحریکآمیز از جردن مینو هیمز که تیشرتی با شعار «FREE KOBBIE MAINOO» به تن داشت، همچنان جایگاه برجستهای در استوریهای این چهرهٔ تلویزیونی در اینستاگرام داشت، تا همهٔ ۶۸۲ هزار دنبالکنندهاش آن را ببینند.
این تصویر سرانجام صبح چهارشنبه حذف شد، اما پیش از آن عجلهای برای برداشتنش دیده نمیشد. اگر خودِ بازیکن واکنش بسیار تندی به کنایهٔ برادرش به روبن آموریم، سرمربی منچستریونایتد، نشان داده بود، احتمالاً این اتفاق خیلی زودتر رخ میداد.
ماجرای مینو تنها چند ساعت پس از آن اتفاق افتاد که دو محصول دیگر آکادمی یونایتد، هری امس و چیدو اوبی، در واکنش به انتقادهای علنی آموریم، پستهایی رمزآلودی در اینستاگرام منتشر کردند که به وضوح شبیه پاسخهایی غیرمستقیم به اظهارات سرمربی تیم بود.
اما این هم بهانهٔ خوبی برای مخالفت علنی با سرمربی تیم نیست
در هر دو مورد، این پستهای طعنهآمیز، ظرف چند دقیقه حذف شدند. اوبی حتی برای مدتی کوتاه تمام اشارهها به منچستریونایتد را از بخش معرفی اینستاگرامش پاک کرد، پیش از آنکه دوباره آنها را بازگرداند.
البته، گلایهمندی محصولات آکادمی یونایتد در شبکههای اجتماعی پدیدهٔ تازهای نیست. سال گذشته الخاندرو گارناچو مجبور شد بابت لایک کردن پستهایی انتقادی نسبت به تعویضش در دیدار برابر بورنموث، از اریک تن هاخ، سرمربی وقت یونایتد، عذرخواهی کند؛ هرچند این اتفاق مانع تکرار چنین رفتارهایی از سوی وینگر آرژانتینی نشد.
ساعاتی پیش از فینال لیگ اروپا برابر تاتنهام در ماه می، گارناچو تصاویری از جشن قهرمانی خود در فینال جام حذفی و سوپرجام فصل قبل منتشر کرد؛ حرکتی که کنایهای آشکار به تصمیم آموریم برای قرار ندادن او در ترکیب اصلی یونایتد مقابل تاتنهام در بیلبائو تلقی شد.
به جای آنکه بازیکنان درِ اتاق سرمربی را بزنند و در خلوت دربارهٔ نارضایتیهایشان گفتوگو کنند، روندی نگرانکننده شکل گرفته که طی آن بازیکنان جوان یونایتد از شبکههای اجتماعی برای بیان دلخوریهای خود استفاده میکنند.
بیتردید، دنیای فوتبال، از زمانی که امثال رایان گیگز، پل اسکولز و دیوید بکام از ردههای پایهٔ یونایتد بالا میآمدند، به شدت تغییر کرده است؛ دورانی که خودشان آن را زیر نظر اریک هریسونِ سختگیر (مدیر پیشین تیمهای پایه) به «خدمت در ارتش» تشبیه میکردند.
در واقع، اوضاع با زمانی که سر الکس فرگوسن، مربی منضبط و سختگیر یونایتد، ۱۲ سال و نیم پیش باشگاه را ترک کرد، بسیار متفاوت است. اما این تفاوت به این معنا نیست که انضباط و احترام امروزه باید نقش کمرنگتری نسبت به گذشته داشته باشند.
با این حال، این واکنشهای شتابزده و قهرآمیز بازیکنان جوان، به مشکلی فرهنگی درون باشگاه اشاره دارد؛ مشکلی که نظریهای را تأیید میکند که سر جیم رتکلیف، مالک مشترک باشگاه (و به وضوح آموریم) بر آن تأکید دارند: اینکه استانداردهای آکادمی یونایتد «به طور جدی افت کرده است».
میتوان گفت انتقادهای آموریم از امس و اوبی در نشست خبری روز جمعه، دستکم ناشیانه و احتمالاً غیرضروری بود. توبی کالیر، هافبک دیگرِ تیم، نیز تا حدی هدف انتقاد قرار گرفت، اما عاقلانه ترجیح داد سکوت کند.
واقعیت این است که اگر بازیکنان جوان به سطح اول فوتبال برسند، در طول دوران حرفهایشان با فشارها و انتقادهایی به مراتب شدیدتر مواجه خواهند شد؛ بنابراین، ناله کردن با اولین نشانهای از سرزنش، کمکی به آنها نخواهد کرد. اگر واکنش به چند جملهٔ نسنجیده این باشد، چگونه میخواهند فشار طاقتفرسای اولدترافورد را تحمل کنند؟
در عین حال، حتی اگر احساس بیعدالتی داشته باشند، باید بدانند که به چالش کشیدن علنی سرمربی کار درستی نیست. در میان بخشی از هواداران نیز نگرانی مشروعی دربارهٔ رویکرد آموریم نسبت به آکادمی و اصطکاک او با بازیکنانی چون مینو وجود دارد.
این رفتارها بوی ناپختگی و نوعی حس خود را محق دانستنِ اغراقآمیز میدهد؛ مسئلهای رو به رشد در برخی باشگاههای بزرگ، جایی که شبکههای اجتماعی، نوجوانان را پیش از آنکه حتی برای تیم اول بازی کنند، به ستاره تبدیل میکند.
آموریم اشتباه کرد که گفت امس در دوران قرضیاش در شفیلد ونزدی «در حال تقلا» است. منظور او این بود که این مدافع چپ ۱۸ ساله در تیمی از چمپیونشیپ بازی میکند که شرایط خوبی ندارد؛ اما حتی در این صورت هم نیازی نبود امس (هرچند از این اظهارات ناراحت شده بود) تصویری از خود با جایزهٔ بهترین بازیکن ماه نوامبر باشگاه منتشر کند.
اوبی نیز واکنشی اغراقآمیز نشان داد؛ آن هم پس از آنکه آموریم (که فصل گذشته پس از انتقال او از آرسنال، هشت بازی به او در سطح بزرگسالان داده بود) گفت این مهاجم ۱۸ ساله «همیشه» بازیکن ثابت تیم زیر ۲۱ سال نیست. دقایق بازی اوبی بین او و گابریله بیانکری تقسیم شده تا هر دو فرصت بازی در نقش شماره ۹ را داشته باشند.
مینو دلایل موجهی برای ناراحتی از نحوهٔ برخورد آموریم با خود دارد؛ آن هم در تیمی با مشکلاتی در کنترل میانهٔ میدان. با این حال، حرکت تبلیغاتی برادرش پیام نادرستی فرستاد و کمکی به موقعیت خود بازیکن نکرد؛ همانطور که اظهارنظرهای برادر گارناچو، روبرتو، در شبکههای اجتماعی نیز به رابطه با آموریم کمکی نکرد.
بهبود کیفیت استعدادهایی که از خط تولید مشهور آکادمی یونایتد بیرون میآیند، یکی از مأموریتهای اصلی استیون تورپی، مدیر جدید آکادمی، و در سطح بالاتر جیسون ویلکاکس، مدیر ورزشی باشگاه (که سالها هدایت آکادمی منچسترسیتی را بر عهده داشت) به شمار میرود.
اما در کنار آن، اطمینان از اینکه فارغالتحصیلان آکادمی یونایتد رفتاری درست دارند و از تابآوری و استقامت لازم برای مواجهه با ناکامیها، ناامیدیها و انتقادها برخوردارند نیز اهمیتی حیاتی دارد؛ چرا که در فوتبال حرفهای، از این موارد کم نخواهد بود.
ترجمهای از یادداشت جیمز داکر برای وبسایت تلگراف
