برای کاپیتان منچستریونایتد؛ آیا برونو فرناندز در این لحظه بهترین بازیکن لیگ برتر است؟
یار مگ | حتی فردی به اندازه مایکل کریک که معمولاً در اظهارنظرهای عمومیاش بسیار سنجیده است، بعد از چهارمین پیروزی پیاپی منچستریونایتد تا مرز پاسخ قطعی به این سؤال پیش رفت.
او با صدای بلند گفت: «بله، کاملاً امکانپذیر است».
معمولاً یک هافبک تهاجمی که بعد از ۷ بازی دوباره گل زده و توپ را در تیر دوم با زانو از کنار دروازهبان تاتنهام، گولیلمو ویکاریو، وارد دروازه کرده بود، وارد چنین بحثهایی نمیشود. اما این آمار، اگر به تنهایی دیده شود، تمام آنچه برونو فرناندز از زمان بازگشت خود از مصدومیتی نادر در ماه گذشته به یونایتد اضافه کرده است را نادیده میگیرد.
در جریان پیروزی ۲-۰ مقابل تاتنهام، فرناندز پاس گل نداد، اما در پنج بازی قبلیاش ۶ پاس گل ثبت کرده بود؛ ۵ پاس گل در چهار بازی لیگ، که مجموع پاس گلهایش در این فصل لیگ برتر را به ۱۲ رساند و رکورد ۲۰ پاس گل تیری آنری و کوین دی بروین را در تیررس او قرار داد.
اگر یک لایه عمیقتر شویم، آمار خلاقیت او در سطحی کاملاً متفاوت با همتیمیها و رقباست. فرناندز این فصل در لیگ ۷۴ موقعیت گل خلق کرده (۲۷ موقعیت بیشتر از نفر بعدی، دکلان رایس از آرسنال). ۲۳ تا از این ۷۴ موقعیت، تنها در پنج بازی اخیر لیگ و پس از بازگشت او از مصدومیت و بعد از اخراج روبن آموریم به ثبت رسیده است.
گل فرناندز در روز شنبه، مجموع مشارکت گل او (گل + پاس گل) برای یونایتد را به ۲۰۰ در ۳۱۴ بازی رساند. این هافبک ۳۱ ساله در تعداد بازی کمتری نسبت به پل اسکولز، رایان گیگز، دیوید بکام و کریستیانو رونالدو به این رکورد رسید. در دوران لیگ برتر، فقط وین رونی زودتر به این عدد رسیده است.
اما چرا ناگهان یک فصل خوب فردی، به یک فصل عالی تبدیل شده است؟ سادهترین توضیح، قانع کنندهترین هم هست: کریک ایدهای الهامبخش داشت: بازی دادن یکی از بهترین شماره ۱۰های نسل خود، دقیقاً در نقش شماره ۱۰.
بدون تردید، فرناندز نسبت به دوران آموریم جلوتر بازی میکند و همین باعث شده تأثیر بیشتری در یک سوم هجومی زمین داشته باشد. ۴۶ لمس توپ او در یک سوم پایانی مقابل تاتنهام، دومین آمار بالای او در یک بازی لیگ برتری این فصل بود.
(لمس توپها در جریان بازی و گسترهٔ قدرت او)
با این حال، موضوع به این سادگی هم نیست، چون او فقط به عنوان شماره ۱۰ بازی نمیکند. همانطور که کریک بعد از بازی اشاره کرد، گل فرناندز حاصل حضور او در فضای بال چپ بود؛ جایی که با رساندن دیرهنگام خود به تیر دوم، سانتر دقیق دیوگو دالو را به گل تبدیل کرد.
کریک گفت: «او میتواند در پستهای زیادی بازی کند. در لحظات بزرگ کیفیت و خونسردی دارد و میتواند برای ما تفاوت ایجاد کند. این چیز تازهای نیست.»
آموریم هم فرناندز را به اندازه کریک، و در واقع به اندازه هر کسی، تحسین میکرد. تنها انتقادی که گاهی از کاپیتانش داشت این بود که بیش از حد به دنبال توپ میرفت و در نقاط مختلف زمین ظاهر میشد، به جای آنکه منضبط بماند و به یک نقش مشخص پایبند باشد.
آموریم در سپتامبر و یک هفته پس از شکست در دربی منچستر گفت: «برونو آزادی کامل میخواهد. گاهی دوست دارد جلوتر برود، اما وظیفهای دارد و مهم این نیست که برونو خوب بازی کند، بلکه مهم این است که تیم خوب بازی کند و برنده شود.»
فرناندز به همین دلیل عقبتر بازی میکرد؛ هم برای کمک به بازیسازی یونایتد و هم برای پشتیبانی از خط حمله.
آموریم میدانست که بازی دادن فرناندز در عقب زمین، به حملات یونایتد ضربه میزند، اما جلوتر بازی دادن او هم به ساختار کلی تیم آسیب میزد. این تعادلی بود که او هرگز نتوانست به آن برسد. او میگفت: «ما به برونوهای بیشتری نیاز داریم.» اما یونایتد فقط یک برونو داشت و در سیستم آموریم، یک برونو هرگز کافی به نظر نمیرسید.
شاید بهترین رویکرد این بود که همان یک فرناندز، نه در دابل پیوت بازی کند، نه صرفاً به عنوان شماره ۱۰، بلکه همهجا باشد؛ نه اینکه وظیفهای مشخص به او داده شود، بلکه مجوز انجام هر کاری که خودش در زمین لازم میبیند.
جالب اینجا بود که بعد از بازی، وقتی از فرناندز پرسیدند چه چیزی تحت هدایت کریک تغییر کرده، بلافاصله از واژه «آزادی» استفاده کرد.
کاپیتان یونایتد به TNT Sports گفت: «مایکل با ایده درستی آمد؛ اینکه به بازیکنان آزادی بدهد تا در زمین مسئولیت بپذیرند و تصمیمهای لازم را بگیرند.»
این آزادی در هفتههای اخیر باعث پویایی، انعطافپذیری و (از همه مهمتر) غیرقابل پیشبینی شدن بازی یونایتد شده و البته نتایج مثبتی را هم به همراه داشته است. حالا مخصوصاً فرناندز، بهتر از هر مقطع دیگری در این فصل بازی میکند. و معمولاً وقتی فرناندز خوب بازی میکند، یونایتد هم همینطور است.
فرناندز صحبتهای مثبتی هم درباره کریک داشت: «او یادش هست آخرین باری که سرمربی بود، چه چیزی به او گفتم». همچنین به دوران دستیاری کریک نزد اوله گونار سولسشر اشاره کرد: «گفتم مایکل میتواند یک مربی بزرگ شود و حالا دارد این را نشان میدهد.»
این احترام دوطرفه است. کریک درباره فرناندز گفت: «او همیشه پیرامون لحظات بزرگ حضور دارد. بیشتر وقتها رد پایش روی لحظات بزرگ بازی هست.»
رد پای فرناندز تقریباً روی تمام حرکات سریع، دقیق و روانی که یونایتد این روزها خلق میکند دیده میشود. او از این آزادی لذت میبرد. از نظر فرم فعلی، بازیکنی بهتر از او در لیگ برتر وجود ندارد.
ترجمه یادداشت Mark Critchley برای وبسایت The Athletic
